سه شنبه 07 مرداد 1393


ورود به صنعت طلاسازي با ۲۰ ميليون تومان

صنعت طلاسازي در ايران سابقه اي هفت هزار ساله دارد ولي متاسفانه فعالان اين صنعت چند هزار ساله در كشور، پس از ساليان دراز رونق بخشيدن به اين صنعت و حتي تامين نيازهاي منطقه، هم اكنون بايد شاهد حضور مصنوعات كشورهاي تركيه، ايتاليا، هند، سوييس، كره و... در بازارهاي كشور باشند.

اين امر در شرايطي رخ مي دهد كه حضور و فروش جواهرآلات و طلاي ساخته شده خارجي در داخل كشور ممنوع است!

همچنين در شرايطي كه صادرات طلا و جواهرات كشور تركيه تنها طي 10 سال گذشته رونق گرفته و اين كشور را با حدود 50 شركت بزرگ طلاسازي كه هر يك بين 200 تا 1500 كارگر حرفه اي دارند، به پيشروترين صادر كننده جواهرآلات طلا در جهان تبديل كرده، در ايران حدود شش هزار كارگاه طلاسازي وجود دارد كه به طور متوسط 5/1 ميليون نفر كارگر را كه با خانواده هايشان حدود پنج ميليون نفر مي شوند، با اين حرفه مشغول كرده است.

مقايسه وضعيت مصرف و صادرات طلاي كشور با كشورهاي منطقه و دارندگان رتبه هاي اول تا دهم جهاني، نتيجه اي جز تاسف و ملال خاطر به همراه ندارد ولي آنچه در اين ميان مي تواند مورد توجه واقع شود، پتانسيل بسيار خوبي است كه براي رونق حرفه طلاسازي و رقابت و ارزآوري اين رشته با نفت، پسته، فرش و... وجود دارد كه اين امر جز با بذل توجه مسوولان مربوطه ميسر نخواهد شد.

ورود به حرفه طلاسازي با يك ميليون تومان

ميزان سرمايه مورد نياز براي ورود به صنعت طلاسازي به مبلغي حدود 20 ميليون تومان نياز دارد، گرچه به گفته مدير يكي از آموزشگاه هاي طلاسازي،مي توان با سرمايه اي حدود يك ميليون تومان نيز وارد اين بازار شد.

بهزاد حاتمي در اين رابطه به خبرنگار ما مي گويد: «براي كسي كه فاقد هرگونه مهارتي براي ورود به بازار كار است و سرمايه اي حدود يك ميليون تومان دارد، گذراندن دوره طلاسازي توصيه مي شود ولي چنانچه اين شخص سرمايه اي حدود 20 ميليون تومان داشته باشد، مي تواند دوره ريخته گري طلا را بياموزد چرا كه براي ورود به اين رشته بين سه تا چهار ميليون تومان لوازم مخصوص و يك كيلو طلا با قيمتي حدود 15 - 14 ميليون تومان نياز دارد.»

وي مي افزايد:«پس از پايان دوره آموزش و فراگيري ساخت زيورآلات به كمك دست، افراد مي توانند با دريافت اجرت هايي بسيار بالاتر از دستمزد ساخت طلاي ريخته گري و انبوه (گرمي 200 تومان) امرار معاش كنند.»

وي اظهار مي كند: «ميزان اجرت كار در شرايط فعلي بازار، توافقي است و مي تواند حتي به 000ر4 تومان در هر گرم برسد. در اين شرايط، به ساخت يك زيورآلات كه پنج گرم طلا داشته باشد، 20 هزار تومان اجرت تعلق مي گيرد. گرچه اين ارقام بسته به مغازه هاي مختلف سطح شهر و انصاف فروشندگان به رقم هايي بسيار بالاتر نيز افزايش مي يابد.»

حاتمي با تاكيد بر اين كه آموزش ديدگان، براي ورود به بازار مي توانند با 100 گرم طلا (با قيمتي حدود 5/1 ميليون تومان) كار خود را آغاز كنند، مي افزايد: «با اين مقدار طلا و در گوشه اي از خانه مي توان بين 10 تا 20 مصنوع طلا ساخت و با فروش و دريافت دستمزد اين كارها، سرمايه و فعاليت خود را گسترش داد.»

وي تاكيد مي كند: «نكته قابل توجهي كه در بازار خريد و فروش طلا وجود دارد، اين است كه حدود 90 درصد از مصنوعات پشت ويترين مغازه هاي طلافروشي، حاصل ريخته گري بوده و اجرت بسيار محدودي دارد ولي بسياري از فروشندگان، اجرتي كه براي فروش اين مصنوعات در نظر مي گيرند با اجرت كار دست برابري مي كند.»

توليد طلا و جواهر

هنر- صنعتي با ريسك بالا

طلاسازي از جمله مشاغلي است كه براي ورود به بازار آن الزاماً نبايد كارگاهي داشت چرا كه با تهيه وسايلي همچون كوره ذوب، چرخ نورد، اره، چكش، هوا گاز و برخي وسايل كوچك ديگر مي توان چنين كارگاهي را در خانه راه اندازي كرد.

يكي از فعالان صنف طلا و جواهرساز در اين رابطه به خبرنگار ما مي گويد: «رسته هاي زرگري به بخش هاي ريخته گري، مليله كاري، مخراجكاري، آبكاري، قلم زني، تراشكاري، اره كاري، زنجيرسازي، النگوسازي و سازندگان كار دست (جواهرسازان) تقسيم مي شود. پس از آن نيز كارهاي ساخته شده از طريق بنكداران، فروشندگان خيابان ها و شهرستان ها و بالاخره مغازه دارها وارد بازارهاي مصرف مي شود.»

وي مي افزايد: «هر كيلو شمش طلا كه به طور متوسط 15 نفر را مشغول به كار مي كند در بدو ورود به كارگاه به عنوان مواد اوليه توليد، پس از عيار كردن با استاندارد 750 وارد كوره ذوب مي شود و در 1064 درجه سانتيگراد ذوب شده و به صورت مفتول طلا يا تسمه طلا در قالب مخصوص ريخته مي شود.»

وي اظهار مي كند: «طلاسازان ايراني طلا را ذوب كرده و مي سازند و براي هر گرم طلا حدود 200 تومان اجرت مي گيرند در حالي كه كار طلاي تركيه با اجرت گرمي 2000 تومان وارد بازارهاي ايران مي شود.»

اين فعال بازار طلا و جواهرات با اشاره به درآمد ارزي يك ميليارد دلاري تركيه از صادرات طلا مي افزايد: «در ايران بيش از 20 برابر تركيه سازنده طلا وجود دارد ولي چنين درآمدي براي كشور در بازار طلا وجود ندارد ضمن اين كه بسياري از كاركنان كارخانه هاي طلاسازي تركيه ايراني هستند.»

وي تاكيد مي كند: «چنانچه دولت از صنف طلاساز حمايت كند با توجه به تعداد زياد سازندگان طلا در كشور مي توان ارزآوري صنعت طلاسازي را به بيش از 10 ميليارد دلار در سال رسانيد در صورتي كه به دليل وجود مشكلات فراوان و نبود حمايت هاي دولتي تعداد طلاسازان حرفه اي كشور از حدود 10 هزار نفر به سه هزار نفر كاهش يافته است.»

سرمايه گذاري در قاچاق!

با يك مقايسه ساده ميان صنعت طلاسازي و صنايعي مثل فرش بافي، فرآوري زعفران و ... مي توان به نتايج جالبي رسيد. مثلاً قيمت هر كيلو زعفران كه با زحمت بسيار زياد فرآوري مي شود، حدود 200 هزار تومان است و چون تكنولوژي بسته بندي زعفران در كشور وجود ندارد، غالباً به صورت فله اي به كشور اسپانيا صادر مي شود و در آن جا بسته بندي شده و با چند برابر قيمت مجدداً صادر مي شود.

در صنعت فرش بافي نيز بافنده اي كه بيش از شش ماه براي بافت يك تخته قالي زحمت مي كشد، سودي حدود 500 هزار تومان نصيبش مي شود. اما يك كيلو طلا كه به طور متوسط، مصرف معمول روزانه يك كارگاه طلاسازي است، فقط 700 تا 800 هزار تومان ارزآوري دارد. به بيان ديگر، هر طلاسازي كه بتواند روزانه يك كيلو طلا را در كارگاه خود فرآوري كند، بيش از 200 هزار تومان درآمد خواهد داشت. در اين ميان، درآمد حاصل از واردات شمش طلا نيز براي دولت محفوظ است.

يكي از فعالان صنف طلا و جواهر، در اين رابطه مي گويد: «تجميع عوارض و گمركي در واردات طلا وضعيتي به وجود آورده كه برخي افراد، ادامه كار از طرق غيرقانوني را بر روال معمول ترجيح مي دهند، چرا كه در شرايطي كه ورود هر شمش طلا با عوارض چهار درصدي مثلاً رقمي حدود 400 هزار تومان گمركي دارد، توسط قاچاقچيان و از طرق غيرقانوني با رقمي حدود 90 هزار تومان در تهران تحويل داده مي شود.»

وي تاكيد مي كند: «انتظار داريم تا گمرك با تسهيل در مقررات ورود طلا به صورت شمش، دست افراد سودجو و قاچاقچي را از اين بازار كوتاه كند.»

وي اظهار مي دارد: «فلز طلا يك پشتوانه و آرامش قلبي براي اقتصاد خانواده است. اين فلز سال ها پس از توليد نيز قابل بازيافت بوده و مجدداً مي توان از طلاي بازيافت شده، مصنوعاتي ديگر با همان كيفيت قبلي توليد كرد بدون آن كه ذره اي از وزنش كم شود. بنابراين با توجه به قابليت هاي اين فلز لازم است كه به مجموعه توليدكنندگان و شاغلان اين صنف با نگاهي محبت آميز توجه شود.»

مشكلات فراوان

صنف طلاساز، برخلاف اسم زيبا و دهان پركني كه دارد، با مشكلات بسياري نيز دست به گريبان است. به طوري كه بسياري از فعالان اين صنف در صورت بازگشت به جايگاه اوليه خود، منابع درآمدي ديگري را براي امرارمعاش انتخاب خواهند كرد.

يكي از طلاسازان در اين رابطه به خبرنگار ما مي گويد:«مواد اوليه غيراستاندارد، توليد با ابزار آلات قديمي، به كار نگرفتن كارشناسان فني در امر عيار طلا و خاصه روش هاي غلطي كه در بحث درآمد و اجرت ها وجود دارد موجب شده تا بسياري از فعالان اين صنف عطاي كيسه پر زر داشتن را به لقاي سفره خالي ببخشند و وارد حرفه ديگري شوند.»

وي مي افزايد:«خواب سرمايه در اين كار زياد است چرا كه وقتي مصنوعي توليد و به بازار عرضه مي شود، به توليدكننده چك هايي با تاريخ وصول چهار، پنج ماه آينده داده مي شود ولي كارهاي خارجي كه با اجرت هايي به مراتب بالاتر از اجرت كارهاي ايراني وارد بازار مي شود، نقداً اجرتشان پرداخت مي شود.

وي اظهار مي دارد:«از سوي ديگر، اجرت كار در طلاسازان ايراني بسيار پايين است آن هم در شرايطي كه شغل هاي بسياري وجود دارند كه خريد و فروش در آن ها با 50 درصد سود همراه است ولي به عنوان مثال يك سكه طلا با يك هزار تا دوهزار تومان سود خريد و فروش مي شود.»

وي تاكيد مي كند:«به تمامي اين موارد بايد مسايل مربوط به امنيت و ضرر و زيان هاي ناشي از دستبرد دزدان و سارقان را هم افزود كه موجب مي شود ورود به صنف طلاسازي يك اشتباه محض محسوب شود.»

 

فهرست اصلي

نرخ طلا